چرا امریکا با اینکه میداند محاصره دریایی به ضرر خودش است به آن ورود کرد؟
سیاستمداران امریکایی در میان دو خطر گیر کردهاند: پذیرش شکست در دیپلماسی یا پذیرش پیامدهای ویرانگر یک جنگ اقتصادی...غرور سیاسی بر خرد استراتژیک غلبه کرده است. گروههای سختگیر که امنیت را تنها در تقابل میبینند، چرخدندههای تصمیمگیری را به سمت درگیری میرانند.
تبلیغات
تبلیغات
بیژن همدرسی در روزنامه اعتماد نوشت: درحالی که جهان با نفسهای حبس شده، پیامدهای محاصره دریایی بنادر جنوبی ایران را رصد میکند، یک پرسش بنیادین در محافل تحلیلگری جهانی طنینانداز است: چرا سیاستمداران عاقل و نخبگان استراتژیک امریکا، در برابر این مسیر پرخطر که میتواند اقتصاد جهانی را به لبه پرتگاه بکشاند، سکوت اختیار کردهاند؟
وقتی مذاکرات اسلامآباد به بنبست رسید و تنها راهکار تهاجمی امریکا، محاصره دریایی انتخاب شد، مشخص گردید که واشنگتن از «مدیریت بحران» به سمت «تولید بحران» حرکت کرده است.
سیاستمداران امریکایی در میان دو خطر گیر کردهاند: پذیرش شکست در دیپلماسی یا پذیرش پیامدهای ویرانگر یک جنگ اقتصادی...غرور سیاسی بر خرد استراتژیک غلبه کرده است. گروههای سختگیر که امنیت را تنها در تقابل میبینند، چرخدندههای تصمیمگیری را به سمت درگیری میرانند.
آنها میخواهند با اعمال فشار، قدرت را نشان دهند، اما نمیدانند که این فشار، سیستم جهانی را که خود از آن تغذیه میکند، متلاشی خواهد کرد. محاصره دریایی بنادر ایران، اگرچه ممکن است در کوتاهمدت اهدافی را دنبال کند، اما در بلندمدت، بزرگترین اشتباه استراتژیک قرن خواهد بود.
