۱۵۸ مطلب
انجیسی ۳۲۵۶ که به شکل چرخی از بازوهای مارپیچی به هم پیچیده در یک ابر مهآلود است، شاید آرام به نظر برسد، اما این عکس، پیامدهای یک برخورد کیهانی باستانی را نشان میدهد. این کهکشان منحرفشده، اثر برخورد بین دو کهکشان مارپیچی پرجرم است که ستارهشناسان تخمین میزنند حدود ۵۰۰ میلیون سال پیش با یکدیگر برخورد کردهاند.
توزیع فلز در کهکشان راه شیری در مقایسه با کهکشانهای دیگر بسیار مسطحتر است و بیشتر شبیه یک پنکیک است تا یک دونات. به گفته محققان، کهکشان ما منحصر به فرد نیست، اما چندان هم رایج نیست. توزیع فلزی کهکشان راه شیری، احتمالا برای کهکشانی به این جرم، متداول نیست.
دانشمندان معتقدند سیاهچالههای عظیم در مراکز کهکشانها وقتی به هم میرسند، در یک حرکت رقصوار با یکدیگر جفت میشوند. در حین چرخش این جفتهای دوتایی، قبل از اینکه این سیاهچالهها درنهایت در یکدیگر سقوط کرده و ادغام شوند، امواج گرانشی به فضا ساطع میشود.
تلسکوپ فضایی وب کمنورترین کهکشان را در کیهان اولیه کشف کرده است، چیزی که قبل از عملیاتی شدن این تلسکوپ در سال گذشته حتی تصور آن نیز در ذهن ستاره شناسان نمیگنجید.
به اعتقاد ستارهشناسان ULXها میتوانند سیاهچاله باشند، اما M۸۲ X-۲ جرمی است که به عنوان "ستاره نوترونی" شناخته میشود. ستارههای نوترونی هستههای باقی مانده و مرده از ستارگانی مانند خورشید هستند. یک ستاره نوترونی آنقدر متراکم است که جاذبه روی سطح آن تقریبا ۱۰۰ تریلیون بار قویتر از جاذبه زمین است.
برخورد و ادغام کهکشانها یک پدیده رایج در کیهان است و پژوهشها نشان میدهد که پنج تا ۲۵ درصد از کهکشانها در حال حاضر در حال ادغام هستند.
در طول یک برخورد معمولی کهکشانی، فرآیند ستارهزایی که رخ میدهد، مقدار هیدروژن قابل استفاده در هر دو کهکشان را تخلیه میکند. سرعت تشکیل ستاره به آرامی کاهش مییابد تا اینکه به طور کامل متوقف شود.
یک سیاره کوتوله کوچک به نام کوآئوار «Quaoar» که در کمربند کویپر و فراتر از پلوتون معلق است، نیز توسط یک حلقه متراکم احاطه شده، و حلقه در چنان فاصله زیادی میچرخد که باید تبدیل به قمر میشد.
تلسکوپ افق رویداد (EHT)، یک آرایه تلسکوپی متشکل از آنتنهای رادیویی در سراسر جهان، یک اختروش دور (کوازار یا اختروش هسته فعال به شدت نورانی و دوردستی است که وابسته به یک کهکشان جوان است که از ابرسیاهچاله نیرو میگیرد) به نام «NRAO ۵۳۰» را مطالعه کرده که نور آن برای رسیدن به ما ۷.۵ میلیارد سال سفر کرده است.
این سه کهکشان برخورد کننده که ستاره شناسان آن را با نام SDSSCGB ۱۰۱۸۹ میشناسند یک ترکیب به نسبت نادر از سه کهکشان بزرگ ستاره ساز است که در فاصله تنها حدود ۵۰ هزار سال نوری از یکدیگر قرار دارند.
