ضرغامی به آلودگیهای بصری که در شهر تهران وجود دارد، اشاره میکند و میگوید همه ما خرابههایی که سالها در آن زباله جمع شده و فضای شهری را نازیبا کرده دیدهایم، این خرابهها سالها بلاتکلیف رها شده و حتی زبالههای آن هم جمعآوری نمیشود، درحالیکه میتوان از این فضاها به نفع شهر استفاده کرد و هرگاه صاحبان آن پیدا شدند، این فضا به آنها تحویل داده شود، اما این فضاها تبدیل به زبالهدانی شده است.