رئیسجمهور چین در دیدار با وزیر خارجه روسیه، بر لزوم تقویت همکاریهای راهبردی میان دو کشور برای دفاع از منافع مشترک و ایفای نقش فعالتر در نظم جهانی تأکید کرد.
۲۰۱ مطلب
رئیسجمهور چین در دیدار با وزیر خارجه روسیه، بر لزوم تقویت همکاریهای راهبردی میان دو کشور برای دفاع از منافع مشترک و ایفای نقش فعالتر در نظم جهانی تأکید کرد.
رئیسجمهور چین طرحی چهار مادهای برای برقراری صلح و ثبات در غرب آسیا پیشنهاد کرد.
شی گفت: از اقتدار حاکمیت قانون بینالمللی محافظت کنید. نمیتوانیم بگوییم «وقتی به نفع ماست از آن استفاده کنیم، وقتی نه، آن را کنار بگذاریم» و نمیتوانیم اجازه دهیم جهان به قانون جنگل بازگردد.
این مقاله استدلال میکند غرب در «آخرین فرصت» خود برای اقناع جنوب جهانی قرار دارد، اما بهجای گوشدادن، بر روایتهای خود پافشاری میکند. شکاف بر سر اوکراین و غزه اعتبار اخلاقی اروپا را فرسوده و رویکردهای نادرست بروکسل در قبال روسیه و چین، آن را منزویتر کرده است. نویسنده بر پذیرش توازن جدید قدرت، اصلاح شورای امنیت (مدل ۷-۷-۷) و گفتوگوی برابر با جنوب جهانی تأکید میکند؛ نظمی متوازن تنها با شنیدن صدای اکثریت جهان ممکن است.
دیدار کییر استارمر با شی جینپینگ نشانه تلاش بریتانیا برای بازتنظیم روابط با چین پس از سالها تنش است. دولت حزب کارگر، در شرایط فشار برای رشد اقتصادی، تعامل با دومین اقتصاد جهان را اولویت داده و از «روابطی پیچیده و پیشرفته» سخن میگوید؛ روابطی که هم همکاری اقتصادی و هم گفتوگو درباره اختلافها را در بر گیرد.
در شب ۱۸ ژانویه، بنا بر برخی گزارشها، شماری از مقامات بلندپایه نظامی چین قصد داشتند شی جینپینگ، رهبر این کشور را بازداشت کنند؛ اما گفته میشود او پیش از اجرای این طرح از ماجرا مطلع شده و بلافاصله محل اقامت خود در یک هتل دولتی را ترک کرده و دستوراتی فوری برای مقابله با این اقدام صادر کرده است.
اکونومیست استدلال میکند که در سال ۲۰۲۵، با وجود سر و صدای سیاسی دونالد ترامپ، برنده واقعی رقابت ابرقدرتها شی جینپینگ بود. تعرفهها، تضعیف علم، حمله به مهاجرت و دور کردن متحدان، عملاً به سود چین تمام شد؛ کشوری که با اهرمهای صنعتی، فناوری و زنجیرههای تأمین، دست بالا را دارد. هرچند چین در بلندمدت با رکود و ظرفیت مازاد روبهروست، اما اگر آمریکا ارزشهای باز، علممحور و ائتلافساز خود را قربانی قومملیگرایی کند، بزرگترین مزیت تاریخیاش را از دست خواهد داد.
استراتژی امنیت ملی جدید دولت ترامپ، رویکرد آمریکا به چین را از تقابل ژئوپولیتیکی و ارزشی به رقابت اقتصادی محدود کرده و مفاهیمی چون حقوق بشر، اقتدارگرایی و رقابت قدرتهای بزرگ را کنار گذاشته است. این تغییر با استقبال محتاطانه پکن روبهرو شده، اما تردیدها درباره تداوم رقابت ساختاری پابرجاست. تنها استثنا در سند، تایوان است که با وجود لحن دوپهلو، همچنان محور اصلی بازدارندگی و ابهام راهبردی آمریکا باقی مانده است.
رئیسجمهور چین از فرانسه خواست تا در راستای چندقطبیسازی جهان با چین همکاری کند.
چین با تشدید تحرکات نظامی و دیپلماتیک، فشار بر تایوان را افزایش داده و حتی احتمال ارائه طرحی سیاسی به دولت ترامپ برای پیشبرد اتحاد را مطرح کرده است. همزمان، تایپه با تصویب بودجه ۴۰ میلیارد دلاری و توسعه دفاع نامتقارن در برابر تهدید فزاینده پکن واکنش نشان میدهد. اهمیت حیاتی تایوان در زنجیره جهانی تراشهها، حساسیت بحران را دوچندان کرده و آمریکا و متحدان آسیایی را به تقویت هماهنگی امنیتی و گذرهای نمایشی از تنگه تایوان واداشته است.
