پشت پرده خسارتهایی از جنگ که هیچکس از آن حرف نمیزند
کنشگر و فعال محیطزیست، ضمن تشریح خسارتهای زیستمحیطی جنگ، از ضعف گزارشدهی رسمی و ضرورت پیگیری حقوقی این تخریبها در مجامع بینالمللی انتقاد کرد.
جنگ تنها ویرانی فوری به جا نمیگذارد؛ پیامدهای آن میتواند سالها بر طبیعت و سلامت جامعه سایه بیفکند.
محمد درویش، کنشگر و فعال محیطزیست، ضمن تشریح خسارتهای زیستمحیطی جنگ، از ضعف گزارشدهی رسمی و ضرورت پیگیری حقوقی این تخریبها در مجامع بینالمللی سخن میگوید.
او تأکید میکند که رسیدگی به خسارتهای زیستمحیطی جنگ باید بهطور جدی در دستور کار نهادهای مسئول قرار گیرد.
به گفته او، اگرچه معاونتهای مختلف سازمان حفاظت محیطزیست مسئول پیگیری این تخریبها هستند، اما در موضوع پایش خسارتهای ناشی از تشعشعات اتمی، این اختیار از سازمان سلب و به سازمان انرژی اتمی واگذار شده است؛ در حالی که مطابق اصل ۵۰ قانون اساسی، نظارت فراگیر بر محیطزیست بر عهده این سازمان است.
او خواستار تهیه گزارشی جامع از سوی سازمان حفاظت محیطزیست و ارائه آن به هیئت دولت و سپس مراجع بینالمللی میشود.
به باور درویش، ایران باید پیشنهاد دهد که در پروتکلهای بینالمللی جنگ، تخریب مناطق حفاظتشده و ذخیرهگاههای طبیعی همسنگ تخریب میراث فرهنگی تلقی شود و این مناطق تحت حمایت ویژه قرار گیرند.
درویش همچنین به پیامدهای روانی آلودگی صوتی ناشی از انفجارها اشاره میکند و میگوید شدت صداهای ایجادشده فراتر از آستانه تحمل انسان بوده و میتواند آثار روانی کوتاهمدت و میانمدت بر شهروندان بگذارد؛ بهگونهای که برخی افراد نسبت به صداهای عادی نیز واکنش اضطرابی نشان میدهند.
او تأکید میکند استفاده از کارشناسان مستقل بینالمللی برای برآورد دقیق خسارتها میتواند اعتبار گزارشهای ایران را افزایش دهد و توجه جهانی را به ابعاد کمتر دیدهشده فجایع زیستمحیطی جنگ جلب کند.
