«امیر» قبل از آمریکا، «امیر» بعد از آمریکا
امیر قلعهنویی فرد مورد علاقه مسئولان ورزشی کنونی برای هدایت تیم ملی پس از جام جهانی است.
تیم ملی فوتبال ایران با هدایت امیر قلعهنویی سهمیه حضور در جام جهانی 48 تیمی آمریکا را به دست آورده و این روزها مهیا میشود تا در گروه «G» با تیمهای نیوزیلند، بلژیک و مصر مصاف دهد. از آنجا که تعداد تیمها برای نخستین بار به 48 تا افزایش پیدا کرده و از بین گروههای حاضر در جام جهانی، تعداد زیادی از تیمهای سوم هر گروه هم شانس حضور در مرحله بعدی را دارند، انتظار میرود با توجه به قرعه به نسبت ساده تیم ملی، ایران از گروهش صعود کند. البته که این گمانهزنیها مربوط به قطعی شدن حضور ایران در جام جهانی است؛ چراکه ظاهرا هنوز شورای عالی امنیت ملی نظر نهاییاش درباره سفر کردن به آمریکا را اعلام نکرده است. با این حال، چه تیم ملی به آمریکا برود یا نه، ظاهرا تغییری در سرنوشت امیر قلعهنویی و کاری که باید در این تیم پس از تابستان و آمریکا انجام دهد، رخ نمیدهد.
امضای سفید برای قلعهنویی
حضور امیر قلعهنویی در تیم ملی ایران به عنوان یکی از مربیان وطنی، مباحث زیادی به همراه داشت. هرچه که بود اما امیر اعتقاد داشت در دوره نخست بر او جفا شده و حقش بوده یکبار دیگر سکان هدایت تیم ملی را به دست بگیرد. این فضا پس از فعل و انفعالاتی برایش فراهم شد تا بالاخره به هدفی که در سر داشت، برسد. اولین ماموریت او در جام ملتهای آسیا بود که توفیقی به دست نیاورد و ایران در شرایطی که به نظر میرسید کار سادهای برای رسیدن به فینال دارد، قافیه را به قطر واگذار کرد. پس از آن، انجام بازیهای سینوسی از تیم ملی، امیر را در تیررس انتقادات قرار داد ولی او جان سالم به در برد تا مربی ایران در آمریکا لقب بگیرد. قلعهنویی برنامه نهاییاش در مربیگری تیم ملی را «آمریکا» میداند. او گفته پس از این جام فرد دیگری جایش را خواهد گرفت.
با این حال، مهدی تاج، رئیس فدراسیون فوتبال ایران، فارغ از نتایج احتمالی تیم ملی و دستاوردش در آمریکا از همین حالا امضا سفید برای تمدید قرارداد قلعهنویی داده و گفته که پس از جام جهانی و برای جام ملتهای آسیا، قلعهنویی همچنان سرمربی تیم ملی خواهد بود. پیام واضح است: امیر تبدیل به سرمربی محبوب مسئولان ورزشی شده و ظاهرا حتی اگر توفیقی هم در جام پیش رو نداشته باشد، تیم ملی را در اختیار خواهد داشت.
امیر قبل و بعد از جام
درباره دوران سرمربیگری امیر قلعهنویی در تیم ملی نقدها و مباحث فراوان است؛ با این وجود، بعید است هیچکدام به اندازه ماجرای «جوانگرایی» او را به گوشه رینگ برده باشد. میانگین سنی تیم ملی ایران بسیار بالاست و احتمالا برای چندمین دوره متوالی، ایران در زمره پیرترین تیمهای حاضر در جام جهانی معرفی شود. با این حال، این موضوع وقتی بحثبرانگیز میشود که کنفرانس خبری قلعهنویی پس از حذف ایران مقابل قطر در جام ملتهای آسیا مرور شود؛ جایی که به صراحت وعده داد برای آمریکا تغییرات 60 درصدی خواهد داشت و جوانها به تیم، برای جام جهانی تزریق میشوند.
وعده امیر محقق نشد؛ او ابتدا، در پیش بودن انتخابی جام جهانی را بهانه کرد و بعدها هم که کلا «تغییر نسل» را به جای «جوانگرایی» رایج کرد؛ یعنی جایگزین کردن 30 سالههای کمتر مورد توجه قرار گرفته به جای 30 سالههای قبلی. هرچند با نگاهی به ترکیب اصلی تیم ملی ایران بعید است این تغییر نسل هم صورت بگیرد؛ اما بعد از این جام جهانی، کار اصلی قلعهنویی شروع میشود. این یکی فارغ از آن است که تیمش به آمریکا برود یا نه؛ چراکه واضح است پوستاندازی تیم ملی به غیر از شعار نیاز مبرم به عمل دارد.
این تیم ملی بیش از دوجین بازیکن دارد که آخرین جام جهانیشان و احتمالا آخرین بازیهای ملیشان را تجربه خواهند کرد. به این ترتیب امیرِ پس از آمریکا، در صورت بقا روی نیمکت، گریزی از دلکندن از کهنه سربازها نخواهد داشت؛ مگر آنکه این بار هم بخواهد جام ملتهای بعدی را بهانه کند و تعدادی از سالخوردههای محبوبش را در این تیم برای چند بازی دیگر، نگه دارد.
