چلسی با قربانی کردن لیدز فینالیست شد
چلسی با برتری ۱-۰ مقابل لیدز، به فینال جام حذفی رسید تا در اولین بازی بعد از اخراج لیام روزنیور به یک فینال صعود کند.
ومبلی امشب صحنه نمایش قدرت چلسی شد؛ تیمی که در هفتههایی پرحاشیه، از دل بحران عبور کرد و حالا دوباره در آستانه یک جام ایستاده است. گل انزو فرناندز، بازیکنی که تا همین چند هفته قبل در مرکز جنجالها قرار داشت، بلیت فینال را برای آبیها رزرو کرد.
انزو بعد از صحبتهایش در فیفادی و حمایت علنی از انزو مارسکا، با جریمه و کنار گذاشته شدن از ترکیب مواجه شد و حتی بازی مرحله قبل را هم از دست داد. اما بازگشت انزو، با بازوبند کاپیتانی، در بازیای اتفاق افتاد که چلسی به یک رهبر نیاز داشت.
اواسط نیمه اول بود که لحظه تعیینکننده فرا رسید. چلسی بعد از چند حمله پیدرپی، بالاخره دفاع متزلزل لیدز را باز کرد. ارسال از سمت راست، به شکلی ساده اما دقیق، روی سر فرناندز نشست و او از فاصله نزدیک دروازه را باز کرد.
پیش از آن، لیدز هم فرصت بزرگی داشت. برندن آرونسون میتوانست تیمش را جلو بیندازد، اما ضربه او را روبرت سانچز با پا مهار کرد. همان صحنه، نقطه تغییر بازی بود. از آنجا به بعد، چلسی کنترل را در دست گرفت.
ژوائو پدرو مدام خط دفاع حریف را آزار داد، پدرو نتو در سمت راست فعال بود و فرناندز در میانه زمین، ریتم بازی را تعیین میکرد. لیدز هرچه تلاش کرد فضاها را ببندد، بیشتر در اضطراب فرو رفت و کاری از پیش نبرد.
در نیمه دوم، تنها لحظهای که چلسی به دردسر افتاد، شوت قدرتمند آنتون اشتاخ بود که سانچز با واکنشی دیدنی آن را دفع کرد تا یکی از بهترین سیوهای این فصل جام حذفی را ببینیم. بعد از آن، دوباره بازی در اختیار آبیها قرار گرفت. آنها نیازی به نمایش خیرهکننده نداشتند؛ کافی بود اشتباه نکنند.
در دقایق پایانی، لیدز دیگر توان برگرداندن بازی را نداشت. هرچه جلوتر رفتند، ایدههای تاکتیکیشان کمتر شد و فشارشان بیثمرتر. حتی ورود کول پالمر هم برای چلسی فقط به معنی کنترل بیشتر بازی بود، نه ریسک اضافه.
در نهایت، این پیروزی چلسی را برای دهمین بار از سال ۲۰۰۷ به فینال جام حذفی رساند. آنها در فینال باید مقابل منچسترسیتی پپ گواردیولا قرار بگیرد. این پیروزی برای چلسی نشانه بازگشت یک تیم بود و مهمتر از آن، بازگشت یک کاپیتان.
